سیاه و سپید

رانندگی در مستی

mrphoenix — Fri, 16 Mar 2012 11:22:27 GMT

شاهین نجفی یه آلبوم متفاوت ارائه داده که خب البته من به جز چهار تا آهنگ اولش کلن خوشم نیومد ازش. آهنگ اول و دومش حسابی خوبن. اولی(رانندگی در مستی) شعرش مال یغما گلرویی ه. و دومی شعری ه که شاهین نجفی برای یغما گفته! الان نه قصد نه حوصله نقد رو ندارم. چیزی که میخوام بگم اینه که این آلبوم خیلی واضح تفاوت کلاس کاری یغما با امثال موسوی و بچه هاش رو مشخص می کنه. من نمیدونم چرا شاهین نجفی از این ها شعر گرفته. چون بعضی جاهاش به شدت افتضاح میشه. به نظرم شعرای خود شاهین بیشتر به درد ترانه میخوره. فک نکنم نه فایده داشته باشه نه اینکه خودش این کوفتی رو بخونه. پس ولش کن. خوش باشن. فوقش شاهین رو هم دیگه گوش نمیدیم. راستش میخواستم تیتر بزنم "صدای اعتراض لای سینه های غزل پست مدرن" که بیخیال. میگذره. بذار شاهین نجفی هم بشه داریوش و مرثیه بخونه. اصن به درک!

باز هم یغما:

من یه گلایولم که تو این سرزمین شوم
راهم به قبر و سنگ گرانیت میرسه
هر روز به قتل می رسم و شعر من فقط
به انتشار شعله ی کبریت می رسه
دردم هزار سال ه مث درد حافظ ه
درمونشم همونی ه که کشف رازی ه
نسلی که سر سپرده ی عصر حجر شده
به ساقیای ارمنی پیر راضی ه
وقتی که زندگی یه تئاتر مزخرف ه
تنها به جرئه های فراموشی دلخوشم
راسکول نیکف یه پیرزنو شقه کرده و من
با اون تبر فرشته ی الهامو می کشم

هی مست می کنم مث یه بطری ه شراب
که وقتی پاش بیافته یه کوکتل مولوتوف ه
یه مجرم فراری شدم که تو زندگیش
در گیر یه گریز بدون توقف ه

فرقی نداره جاده چالوس و راه قم
من مستی ام که خوش داره رانندگی کنه
یه ماهی که تو آکواریوم زار می زنه
تا توی اشکای خودش زندگی کنه
باید تلو تلو بخووریم زمونه رو
وقتی که مست نیستی به بن بست می رسی
تو مستی آدما دوباره مهربون میشن
حتا برادرای توی ایست بازرسی

می خندن و به دست تو دستبند می زنن
راهو برای بردن تو باز می کنن
تو دام مورچه ها به سلیمان بدل میشی
قالیچه ها بدون تو پرواز می کنن

این بار چندم ه که به یه جرم مشترک
هشتاد ضربه پشت تو هاشور می زنه
برگرد خونه حتا اگه با خبر باشی
تنها دل خودت برای تو شور می زنه

تو یه گلایولی و تو این سرزمین شوم
راهت به قبر و سنگ گرانیت میرسه
هر روز به قتل می رسی و شعر تو فقط
به انتشار شعله ی کبریت می رسه

هی مست می کنی مث یه بطری ه شراب
که وقتی پاش بیافته یه کوکتل مولوتوف ه
یه مجرم فراری شدی که تو زندگیش
در گیر یه گریز بدون توقف ه

از سیبیلاش خون میچیکه

mrphoenix — Tue, 28 Feb 2012 00:06:00 GMT

گاهی برای دلتنگی ها بنویسیم هم بد نیست. مثلن دلتنگی برای یه هونگ. از اون هونگ هایی که یه روز تصمیم میگرفت اسم یکی رو بذاره "سجاد" (همینطوری بی دلیل) و این اسمو بعد 8 سال موندگار کنه.

یا مثلن هر روز اصلن میشه متحول شد و درس خوند. حتا توی باشگاه! ( :دی ) . میشه رفته توی مراسم افطاری مدرسه موزو پوست کند و بعد باقیشو گرفت دستو پوستشو انداخت دور. میشه زو بازی کرد و بعدن .... ( :دی ) میشه این همه خاطرات لعنتی رو گاهی یه ذره یه ذره به این و اون گفت. مثلن هر موقع میپرسن چرا اسم این بشر سجاد ه سینه بدیم جلو بگیم آره یه مردک ***** ای بود که خیلی آدم جالبی بود و ....

حتا الان که فکر می کنم میشه رفت مریخ توی یه سفر تحقیقاتی. اصلن هم اشکال نداره روی تابلو نوشته باشه "به مریخ خوش آمدید، شهرداری ورامین". بیا این بار وقتی مربی خارجی استعداد یابی تیم میلی والیبال اومد مدرسه بهش دروغ بگیم که متولد 65 ای که نخواد ببرت که مجبور نشی بعدن فکر کنی که نمیخوای بری. همینطوری اصن انتخاب نشی! میدونی لعنتی؟ میشه کلن همه ی این کارا رو کرد. ولی نمیشه اوردت نشوندت صندلی آخر جلوی تیرانازاروس. که جرئت نکنه اینوری بیاد که یه دایناسور دیگه ما داریم اینجا. نمیشه رفت سر کلاس انشا و هی بهت گفت که پاشو برو اون نکبتیت رو بخون یکم بخندیم. پسر الان که یادم میاد به تنهایی **** بودی به فضای ادبی این یارو (حسنپور بود؟؟؟) بگذریم. ینی این همه چرت تلاوت کردم که بگم بین این همه خاطره که کیلو کیلو دور ریختمشون توی گوسفند هنوزم هستی. ینی خاطرات نکبتیت جالب ه که رفتنی نیست کلن :دی همین. :دی

روایت آزاد. مخاطب آزاد. یک

mrphoenix — Sat, 25 Feb 2012 22:58:21 GMT

از وقتی چشامو وا کردم همیشه برام عجیب بوده که یه همچین آدمایی هم وجود دارن. نه که نباشن ها. هستن. فقط نمیدونم کجا ها پیدا میشن. بعضی اوقات تو تاکسی و بعضی اوقات توی دانشگاه و بعضی اوقات تو مترو. ینی از اولش بودن نه که نبوده باشن .بعد و رنگ می بازه این شعر های ما که کلن هیچ. خیلی چیز های دیگه هم رنگ میبازن.
"- سرم درد میکنه میشه بریم بیرون سیگار بکشم؟
- اما اینجا کافه است که! همینجا بکش خب
- میبینی؟ حتا تو هم نمی فهمی چرا باید سیگارو بیرون کافه کشید"
تهش میشیم یه فنجون قهوه که همیشه زیر پای سربازای پیاده رو های آزادی -که پوتیناشونو می کوبنونن که کسی نه بره طرف آزادی نه انقلاب- می لرزه. اینطوری میشه که فکرا یا تو فردوسی میمونن یا سعدی یا جام جم یا سوپر استار یا اسلام شهر. از اولش هم نمیفهمیدم چرا خیلیا میشینن تو کافه و قهوه سفارش میدن. میدونی؟ آخه وقتی بارون میاد من دلم میخواد برم وسط جنگل. کفشامو در بیارم و توی مه و بارون راه بریم. چیزای دیگه همه شون پشت مه درختای سبز گم میشن. بقیه اش میشه چیزایی که نمیفهمم. اما وقتی پام به برگا کشیده میشه و خیالم با تو ه راحتم. راه و گم نمی کنم. راهم میشه همین رد لبخند محوی که می افته رو شاخه های شکسته ی سر راه.

روشن

mrphoenix — Tue, 17 Jan 2012 10:15:00 GMT

وقتی که می رسی به اتاقی سکوت و درد
وقتی دوباره رفته دلت در به در شده
وقتی دلت گرفته به قد جنوب شهر
وقتی تمام خاطره ها، پر به پر شده
وقتی به جای شعر، سیگار می دمی
پیکان قراضه از من و تو شعر تر شده
وقتی طرف که خوب دارو شناس بود
با قرص، مرد پست مدرنِ کمر شده
وقتی که ملت از جریان روان پول
در رفته زیر میز رئیس و دمر شده
...
کاری نکن، تخت بخواب، بیخیال، مرد
بعد از مصدق این همه کاخ کپر شده
مانده درست در وسط گلوی شعر
روشن کن این سکوت شب مستمر شده
روشن بمیر.
روشن بمان
مرد
باش

مرد

============

پ.ن:

1- شعر واسه علیرضا روشن بود. در و پیکر هم نداره. یه روز پلاسو باز کردم دیدم نوشته دپ ه و اینا. همونجا اومدم یه چی بنویسم شعر شد! یعنی شد این بالایی. یه باره. ادیت اینا هم نشده که محض رضای خدا حد اقل کامنت فحش بدید ملت! :P

2- قراره یه سری کار ِ وبلاگی کنم. بنویسم یادم نره: یه متن بنویسم برای وبلاگی که مطلب "آقای لاس وگاس، آقای پنسیلوانیا، آقای ..." / یه شعر بذارم روی وبلاگ "باران" / نقد ترانه های آلبوم "ساعت فراموشی" رضا یزدانی / سندروم مرغ همسایه غاز ه(خرس طلایی. خروس طلایی. هونگ طلایی و امثالهم :) )/ ... (بعدن اگه چیزی یادم اومد اضافه می کنم. فلن بگید درباره کدوم بنویسم اول بهتر ه؟)

3- داغونی چیز خوبیه ها. یعنی حس داغون بودم خیلی خوبه! اصن حالی میده. ولی لطفن آخر این مطلب مزخرف لبخند بزنید :-)

خود نوشت

mrphoenix — Sat, 31 Dec 2011 15:15:00 GMT

- هستی؟

- چته؟ اه. بذار کپه مرگم رو بذارم.

- خب نمیشه. کابوس دیدم.

- ای بابا. تو هیچیت به آدمیزاد نرفته. ساعت چنده؟ او...ه. ساعت چارو نیم ه. الاغ بگیر بخواب.

- ... باشه ...

- ای بابا. حالا نرو الاغ. چه مرگته؟ کابوس چرا؟ راسی چن وقت بود کابوس ندیده بودی. الان چه مرگته؟ چی دیدی؟

- خودت که می دونی...

- آره. ما که قراره این دریوری رومتن کنیم بذاریم روی وبلاگ. پس خفه شیم درباره اش بهتره.

- آره. می دونی دیگه اصولا کسی نمی فهمه چرا این ممکن ه کابوس باشه.

- نه والا. عمرن اگه بدونم چرا این کابوس ه. فقط می دونم مث الان مث سگ عرق می کنی. حالا این حس مزخرفت به کلمات صدبار گفتم کار...

- خفه شو دیگه... میدونی چن وقت بود کابوسام اینطوری نبود دیگه؟

- آره. یه 10 سالی میشه.

- آره. اون موقع تکرار میشد. الان فلن نشده. اصن چرا آخه؟ ببین یه آدم طبیعی

- خودت میگی طبیعی. تو از اساس خل وضعی.

- آره. حالا خفه شو بذار زرم رو بزنم... یه آدم طبیعی توی یه چنین موقعیت هایی که قرار میگیره باید یکم امید پیدا کنه. یکم زندگی هیجانی تر بشه براش. یکم... چرا نمیذاری امید داشته باشم؟

- هه. امید... با هم حرف زدیم قبلا. الان می خوای استدلال بیارم؟ نه من نمی خوام بیارم. ببین ما با هم به این نتیجه رسیدیم. با هم. بفهم اینو . برای بار صدم. الانم اگه بگی ولت کنم ، میرم. با هم که تعارف نداریم که. همین دیروز که تنها بودیم با هم من بهت گفتم بهترین راه خودکشی ه؟ نه، من گفتم؟ خود الاغت داشتی بهش فکر می کردی. وقتی می بینی هر غلطی می کنی نمی تونی هیچ چیزی رو تغییر بدی...

- اوهوم. چرا اینقدر زندگی مزخرفه؟

- واقعیت پسرم، واقعیت. ببین 2 قسمت ه این. یه جاییش واقعیت تو ه که مزخرف ه. نیاز نیس درباره اش حرف بزنیم. چون میدونیم چقدر... یه ور دیگه اش هم مربوط به تو ه. خودت اینطوری می خوایش.

- خسته ام. بریم بخوابیم؟

- [سکوت]

- دلم تنگ ه. برای هیچ کس. برای خودم. خسته شدم مرد! خسته شدم. یه روز یه جایی سینه رو می دادیم جلو میگفتیم میشه جهانو تغییر داد. اما حالا چی؟ هه. وقتی سفیدی امید توی یکی مث من رو روشن می کنه سیاهی واقعیت، سیاهیِ عدم، سیاهی تنهایی بدجوری بیدار میشه. بدجوری بیدار میشه...

===========

پ.ن :

1 – این نوشته مربوط بود به حدود هفت ماه پیش

2 – به چیزای مختلفی فکر می کنم. وبلاگ جدید زدم که قراره توش یه زمینه کاری دیگه رو تجربه کنم که شبیه چیزی نیست که تا الان کار کردم. یک مقدار متفاوت خواهد بود. الان هم دو تا پست داره تا تم کار دستتون بیاد. یه سر بزنید بهش. بدک نیست!

باران mostafarahmani.ir

3 – وبلاگ چرخ و فلک بازگشایی شد! شطحیات شبانه به طور موقت به فنا رفته! بادبادک کلن تبدیل شده وبلاگ شخصی و دیگه شعری در کار نیست توش! شبزادگان دستی از بهشت کلن به فناست و صاحبش بی حوصله است! فرمانراویی، خانه بر دوش هم خانه بر دوش شده دیگه آپ نمیشه! ناخوانده که از بچه های دبیرستان بود مخاطب خاص داره بدجور(از اون جور هایی که باعث میشه نظر ندی)! هول‏هولکی هم گویا دوره گذار طی می کنه و هولهولکی گاهی یه چیزی مینویسه و خیلی اوغات هم نه! کفتر باز شمالی مون... نه چیز ببخشید. پرنده باز شمالی آورین داره. هی داره شعرای خوب ترجمه می کنه اونم خوب و هی میذاره وبلاگ و فیسبوک. راستی به علیرضا روشن هم سر بزنید توی پلاس. به جای گودر تو پلاس می نویسه. راستی وبلاگ حسام چرا توی لینکام نیست؟! یادم باشه اضافه کنم! کمن کسایی که بگم سرشون به تنشون می ارزه یکیشون صاب-وبلاگ دفتر مشق ه.

4 – تو سیاست خارجی الگوی ما پوتین ه. چون خیلی خوب و براق وا میستیم رو ملت! حالا چه ربطی به من داره؟ هیچی خواستم بپرسم کوچه ی تنگ در بیت معروفِ "کوچه تنگ ه؟ - بله / عروس قشنگ ه؟ - بله" آیا ارتباطی با آقایی هرمز نام داره یا نه؟

آبگوشت و سالاد فصل در پاریس (نقدی بر جریان ساده نویسی)

mrphoenix — Fri, 16 Dec 2011 19:21:00 GMT

^{مقاله من پیرامون "جریان ساده نویسی" که در شماره دوم گاهنامه ی بامداد دانشگاه صنعتی شریف (در پرونده ای ذیل همین عنوان) چاپ شد.}

"شعر همه فهم" شاید تعبیری باشد که اگرچه بی‏رحمانه، اما می‏توان با فراغت خیال به این جریان نسبت داد. در واقع شاعر این جریان شعرش را در اختیار عموم مردم قرار می دهد تا با اندکی فکر به کنه شعر پی ببرد و لذت ببرد. اما کدام عموم؟ حقیقت این است که عموم این روزها با عموم دهه‏ی پیش دو مفهوم به کل متفاوت را یدک می‏کشند. در دهه‏ی پیش شاعر به واسطه‏ی فروش کم کتاب‏ها به نوعی از سرخوردگی مبتلا شد. و نومید از درک عمومی جامعه به سمت نخبه‏گرایی رفت. این گروه مخاطب عام را فاقد قوه‏ی ادارک لازم یافت و سعی کرد مخاطب خاص خود را بیابد. و در بستر جریا‏ن‏های مدرن آرامش‏گاهی یافت تا مضامین خود را بپرورد. اما در نیمه ی دوم دهه‏ی حاضر شعرای مطرح با نگرشی به پست‏مدرنیزم مفاهیم و مبانی شعرای دهه‏ی پیش را نقد کردند و توانستند از این طریق مخاطبِ خود را بیابند. در این میان دو گرایش نسبتن موفق به چشم می‏خورند. اول جریان "شعر پست مدرن" و دیگری همین جریان "ساده‏نویسی".

تا پیش از این دهه، مولفه‏ی مقبولیت همواره میزان فروش کتب شعر بوده‏است. اما این دهه با ظهور پدیده‏هایی که مبتنی بر آنارشیسم شکل گرفتند، این روند را تغییر دادند. "شبکه‏های اجتماعی" بهترین جولان‏گاه این شعرا و نویسندگان شدند. بدین ترتیب شعرای این جریان با چنگ انداختن به ابزارهای پست‏مدرن اولین گام‏های قرابت با پست‏مدرنیزم را پیمودند.

در بررسی این جریان مخاطب یک موضوع مهم است. یک هنرمند به عنوان پدیدآورنده‏ی اثر هنری همواره دو راه پیش رو دارد. نخست خلق اثر هنری و یافتن مخاطب برای آن. یا یافتن مخاطب و خلق اثر برای آن مخاطب. شعرای این جریان گزینه‏ی دوم را برگزیدند. و بدین ترتیب لقبی که هنرمند مدرن آن را ننگ می‏شمرد را به جان خریدند: "پاپ-آرتیست". به این معنا که گزینش عامه‏ی مردم به عنوان مخاطب، مهم‏ترین ویژگی این جریان باشد. رفتار شعرای معروف این جریان کاملن گویای چنین مطلبی است. انتشار مجموعه‏های شعرخوانی از نشر چشمه (به همت گروس عبدالملکیان!) و روی آوردن به خوانندگی(شمس لنگرودی) از جمله این رفتار است. مهم‏ترین نقش در ترویج این نوع شعر را ابتدا سایت‏های ارائه دهنده وبلاگ نظیر بلاگفا و پرشین‏بلاگ بازی کردند. بعدها شبکه‏های اجتماعی دیگری نظیر فیسبوک و توییتر به گسترش این جریان یاری رساندند. در این میان البته مهم‏ترین نقش را گوگل‏ریدر به عهده داشت(خدایش بیامرزاد!). از سویی باید در نظر داشت که مخاطب این شبکه‏ها حاضر نیست زمانی به اندازه‏ی یک شعر ده صفحه‏ای در اختیار شاعر بگذارد. پس از شاعر انتظار دارد که شعرش کوتاه باشد، روان باشد، یک موضوع زیبا هم داشته باشد؛ و تنها همین! تنها خواهان سرعت گرفتن است. سرعت گرفتن و سریع‏تر خواندن و سریع‏تر فهمیدن و سریع‏تر لذت بردن. از آن گذشته با نگاهی به سلیقه‏ی عمومی جامعه و نگاهی به آمار فروش کتب شعر می توان با اعتماد به نفسی مثال زدنی پرسید: ببخشید، هنر، برای کدام عموم؟! عامه ای که با تقریب نزدیک به یقین سلیقه‏ی عمومیش بر دو چیز استوار است: اول: کاری سیاسی کردن ( زندان رفتن یا مدح گفتن )، و دوم که مهمترین است: مرگ!

در اینجا قصد بر آن نیست که ساده گویی و آسان‏فهمی به مرتبه‏ی وجودی مورد انتقاد قرار گیرد. در واقع مشکل اصلی زمانی ایجاد می شود که "انتظار مخاطب" را آگاهانه و برای همیشه انتخاب کنیم. و در واقع مشکل دقیقن از همین‏جا شروع می‏شود. و همین تلاش برای گنجانیدن تمام مضامین گاه به فاجعه می‏انجامد: دانه دانه شماره تلفن های دوستانم خط می خورند/ من کد تمام شهرهای جهان را حفظم / دایی سیاوش می گوید بیا امریکا / هما می گوید به کانادا مهاجرت کن. (سارا محمدی اردهالی) . حتا گذشته از خوبی یا بدیِ کار باید گفت که همین پدیده ی محدود کردن خود به هر چیز، حتا ساده نویسی، خود از عناصر هنر مدرن است و نه پست‏مدرن!

گزینش بیانی ساده و روان که از ابزارهای نگارش است به عنوان یک سبک اقدامی افراطی (وگاه آنقدر افراطی که شعر بودن شعر هم قطعی نیست!) در گستره‏ی هنر است. از طرفی این گزینش گاه باعث ساده‏انگاری می‏شود. به گونه‏ای که شاعر سهل‏الوصول‏ترین واژگان ممکن را برای بیان مفاهیم برمی‏گزیند؛ بی آن‏که لحظه‏ای به فرم اثر دقت کند (مثالی از این ساده‏انگاری عناوین شعر های عبدلالملکیان است). و این دقت نکردن، نه تنها به ساختارشکنی یا فرم‏شکنی نمی‏انجامد بلکه باعث فرو افتادن در چاله‏ی فرم پرستی می‏شود. برای مثال کافی است به شعر "خزر" از کتاب "حفره ها" از گروس عبدالملکیان رجوع کنیم. شاعر آن‏قدر شیفته‏ی روان‏خوانی و زیبایی تعابیر و واژگان و ساده‏نویسی و بیان موجز است که اصلن فراموش کرده این شعر قرار است تلخ باشد. اینطور می‏شود که لحن بیانی این شعر هیچ تفاوتی با شعر عاشقانه ای مثل "خواب" از همین مجموعه ندارد. البته باز در شعر خواب هم تحکم و اعتراض بیشتری نشان داده می‏شود تا شعر خزر: ... بعد/ موهایت را از روی لب هایت بزنم کنار/ بعد/ موهایت را از روی لب هایت بزنم کنار/ بعد/ موهایت را از روی لب هایت…/ لعنتی/ دستم از خواب بیرون مانده است.(خواب، حفره ها)

حلقه تکرار می‏شود. این تنها چیزی است که می‏توان به قطع درباره‏ی جریان "ساده‏نویسی" گفت. در واقع شاعر "ساده‏نویس" با شکستن فرم شعر دهه‏ی هفتاد، خود به فرمی دیگر دست یافته. و در این فرم خواهد ماند ( و در این فرم خواهد مرد!(: ). این‏که این فرآیند "پایین کشیدن" گروه قبلی و به قدرت رساندن خود و ترویج سبک خود و رسیدن به فرم، چقدرش مربوط به فرهنگ و پیش‏زمینه‏های فرهنگی فارسی‏زبانان ایران است خود مقوله‏ای است که نیاز به تفکر و تحقیق بیشتر دارد. اما چیزی که امروز قطعی است سوء استفاده از ساختارشکنی پست مدرنیزم ، صرفن به منظور به قدرت رسیدن دکترین خودمان است. از این روی خیلی تفاوت ندارد که در چه جریانی باشیم. اگر دیگران بیشتر در دید باشند باید پایین کشیدشان تا فرم مورد نظر ما محبوب شود. چیزی که مشخص نیست این است که بالاخره کی ما از قالب سنتی "ما از همه بهتریم" خارج می‏شویم و تازه به مدرنیته می‏رسیم. حالا پسامدرنیزم پیشکش...

عطر تو

mrphoenix — Tue, 22 Nov 2011 22:50:00 GMT

همینطور پیچ می خورد :

خیابان های بی تو

تونل ها

یکی یکی

از عطر خیالت

بخار می شوند

و بعد مترو!

و بعد غربت غریو تاکسی ها!

من

بی تو

به خانه ی هیچ خواهم رفت!

خانه ای که نیامده...

عطرت

مشام این دست ها را گرفته تنگ

در آغوش مست ترین قطرات باران

آغوشی که نیامده

به هزیمت برده طرح تنهایی تهی من را

و منی که

تنهایی دیوار را خواهم ریخت!

و منی که

تکرار می شوم پای کوه های به هم رسیده!

***

پ.ن:

1 - خوابم میومد! خسته بودم. این مطلب رو که خوندم همینطور پایینش نوشتم مطلب بالا رو(موجود در کامنت ها)!

2 - پاک شد!

3 - پاک شد!

4 - بس است مزخرف! حس نوشتن نیست! ننوشتن هم!

قزل آلا

mrphoenix — Sat, 05 Nov 2011 14:34:19 GMT

ساعتی که سه بار می نوازد! طاقتی که از تاب آرزو ها پایین می پرد. مهم نیست. قزل آلا که باشی خوب می دانی چطور این رود را بالا بروی! قزل آلا که باشی حتا اگر "نهنگِ قاتل" هم باشند نمی توانند بخورند تو را! بیا این بار. نه به خاطر آنکه ماهی-تابه خالی است؛ بیا که تاب این ماهی خالی شده از کرم های خاکی! قزل آلا و کرم خاکی؟! اصلن قزل آلا و چه به خاک؟ از وقتی که به دنیا می آیند خوب می دانند که جایشان نه این خاک، که غریق دریا بودن است. هیچ قزل آلایی نمی شناسم که لبش خشکی زده باشد! قزل آلا ها همیشه لب تر می کنند. چه بسا که بهتر بدانند رسم مستی را!

بی شعورم! می دونم!

mrphoenix — Mon, 17 Oct 2011 21:08:00 GMT

خاک بر سر اون الاغی که ایده آلیست یش ناراحتی و دلخوری به بار میاره. خاک بر سر بی شعورش.ایده آلیست باش خیر سرت! ولی نشین عین گاو برای همه ی احتمال ها(حتی احتمال های مجانبی صفر!!) سناریو بنویس. خب یه جا که نتونی براش سناریو گیر بیاری مث خر ذهنت رو مشغول می کنه. در کل گفتم اینا رو که بگم یابو، هر غلطی می کنی بدون داری زندگی می کنی! اگه چیزی که هستی غلط ه اصلاحش کن. حالا مث خر هی بشین سناریو بنویس! گاو!

آقای سیب

mrphoenix — Thu, 06 Oct 2011 12:52:00 GMT

چهارشنبه

یک سیب گاز خورده

در آخرش

شکست خورد از داس*

درست

روز پنجم اکتبر

هنوز

مردم این شهر...

پی کلید بازگشتی اند که

قرارداد تو را بشکنند

اما

انگار

دوباره مثل همیشه

قرار داد تو

شکستنی...

==========

*داس ِ فرشته ی مرگ / و نیز سیستم عامل معروف مایکروسافت رقیب همیشگی اپل

** Rest In Peace Steve Jobs